بدون اینکه نگاهش را گنبد طلا بردارد کیسه ی پلاستیکی را از زیر چادرش بیرون آورد و دستش را به آرامی داخل آن برد . دانه های گندم پوست چروکیده و رگهای بیرون زده اش را قلقلک می دادند . دیگر به این احساس خوش آیند عادت کرده بود .

نگاهش به کبوترها گره خورده بود ، دست لرزانش را داخل آن می برد و مشتی گندم بیرون می آورد و آن طرف نرده ها می ریخت . خیلی دلش می خواست برای کبوترهای وسطی یا حتی آن آخری ها هم گندم بریزد ؛ اما دیگر نمی نتوانست گندم ها را از شعاع یک متری اش آن طرف تر بپاشد ، دستانش توان چهارده سال پیش را نداشتند .

پشت چرخ خیاطی نشسته بود و از بالای شیشه ی عینکش  به جدیت یک دکتر هنگام بخیه زدن  فرو رفتن سوزن و نخ به پارچه را نگاه می کرد ، شاید هم کمی جدی تر .

در چوبی ورودی راهرو با چنان صدایی باز شد و به دیوار برخورد کرد که کنترل پارچه و سوزن چرخ خیاطی را از دست داد ؛ صدای تق تق ممتد و سریع چرخ خیاطی کندتر و کندتر شد تا بالاخره کاملاً قطع شد .

-  بی بی کبوترا ... کبوترا ...

-  کبوترا چی ؟

-  کبوترای داداش مجید ... گربه لت و پارشون کرده ...

در حالیکه به سمت حیاط می رفت گفت :

-  خدا خفت نکنه محسن باز در قفسو باز گذاشتی ؟

-  نه به خدا بی بی ... نمی دونم چه جوری ...

-  حالا کی می خواد جواب مجید رو بده ؟! تو که می دونی مجید عاشق این حیووناست ...

در قفس رو باز کرد و جلوی آن زانو زد . به غیر از کبوتری که بالای قفس نشسته بود ، دو تا از آنها مرده بودند و سومی هنوز کف قفس افتاده بود و پرپر می زد . با صدای افتادن کلید داخل قفل ، هراسان به سمت در برگشتند . به محض وارد شدن چشمش افتاد به آنها که جلوی قفس زانو زده بودند ، ساک ورزشی اش را به گوشه ی حیاط پرت کرد و به سمت قفس کبوترها دوید .

در حالیکه داشت پرهایی که کف قفس ریخته بود جمع می کرد به کبوتری که آن بالا نشسته بود نگاهی کرد ، انگار اشک در چشم هایش حلقه زده بود ، شاید فهمیده بود تنها شده است . در قفس را بست و کیسه ی سیاه زباله را برداشت تا پشت در بگذارد . بغضی گلویش را فشار می داد ، نمی دانست برای کبوترهاست یا ...

وقتی می خواست داخل برود آنقدر حواسش پرت بود که اگر سرش را به موقع پس نمی کشید ، حتما به بند رخت گیر می کرد .نمی دانست چگونه سر صحبت را باز کند . لب حوض نشست و شیر آب را باز کرد . تصویر ماه که بهم ریخت دست و صورتش را شست و بلند شد .

در حالیکه دست و صورتش را با حوله ی کوچک و رنگ و رو رفته اش خشک می کرد کنار چرخ خیاطی بی بی نشست . دوباره ضرب آهنگ صدای چرخ کند شد .

-        ناراحت نباش مجید جان ، فردا برو واسه ش یه جفت بگیر ، تا چشم بهم بذاری باز شدن چار تا ...

-        بی بی یه چیزی بگم قول می دی ناراحت نشی ؟

صدای چرخ خیاطی کاملاً قطع شد . در حالیکه عینکش را روی چشمهایش جا به جا می کرد گفت :

-        چی شده بی بی ؟!

سکوت فضای خانه را پر کرده بود ، فقط هرازچندگاهی صدای پر پر زدن و بق بقوی ناله مانندی که از داخل قفس کنج حیاط شنیده می شد سکوت خانه را برهم می زد .

مثل هر شب جایش را در حیاط زیر پنجره ی اتاق بی بی انداخت . چراغها همه خاموش شدند . بعد از چند لحظه صدای غمگین و آرام بی بی از داخل اتاق به گوشش رسید :

-        حالا کی اعزام می شین ؟!

در حالیکه سعی می کرد بغضش را مخفی کند به آرامی جواب داد :

-        جمعه صبح ... آخر همین هفته .

...

صدای شکستن ظرف آب سفالی کبوترها در فضای خانه پیچید .

-        این روز آخری هم دست از سر اون زبون بسته بر نمی داری ؟! پاشو دیگه از جلوی اون قفس ...

تا کمر داخل قفس رفته بود . با یک حرکت کبوتر را در دستش گرفت و در حالیکه می خندید بلند گفت :

-    دارم این به قول خودت زبون بسته رو هم می برم تا از دست هر دوتامون با هم راحت بشی بی بی ؛ تازه اصلاً دلم نمی خواد این آخری رو هم آقا محسن بفرسته تو شیکمه گربه ها ...

-        کجا می بری اون حیوونو ؟!

-        می برمش پیش فک و فامیلش بی بی ، پیش کبوترای حرم ...

دیگر برای چشمش سویی نمانده تا پشت چرخ خیا طی بنشیند ، این روزها را بیشتر به خواندن قرآن و مفاتیح ، آن هم با درشت ترین نوع خطی که در بازار موجود بود ، می گذراند .

چند شب است خواب آن روز را می بیند ، درست همان اتفاقاتی که پیش آمده بود ؛ صدای در بلند می شود . محسن به سمت در می دود و در همان حال فریاد می زند :

-        داداش مجید اومد بی بی ...

چند لحظه بعد محسن با قیافه ای درهم بر می گردد :

-        با تو کار دارن بی بی

به در تکیه می دهد و کم کم سنگینی اش او را به پایین می کشد ، پاهایش دیگر توان نگه داشتنش را ندارند  . چشمش به ساک سبز رنگی که جلوی پایش گذاشته می شود می افتد . دیگر هیچ صدایی را نمی شنود . فقط احساس می کند که همچنان دارد به حرف زدن ادامه می دهد ... دستش را در دستگیره های ساک حلقه می کند و با مکث زیاد بلند می شود . هنوز صدایی نمی شنود . با سر حرفهای ناشنیده ی مرد را تائید می کند . او هم انگار منتظر همین بود ؛ به سمت ماشین برمی گردد ، راه می افتد و در پیچ کوچه ناپدید می شود .

دوباره دستش را در کیسه ی گندم فرو می برد ، مشتش را پر می کند و بیرون می آورد . انگار نگاهش در میان کبوترها چیزی را جستجو می کند ، با خودش فکر می کند ، نه ... ممکن نیست ! مگر یک کبوتر چند سال عمر می کند ...

دلم برای آقای شکوهی خیلی تنگ شده ... خدا رحمتش کنه

خوابم تویی و باعث بی خوابی ام تویی

تنها دلیل اینهمه بی تابی ام تویی

ای آسمان تو را چه غم از خشکی زمین

خشکیده ام و باعث بی آبی ام تویی

از بس به یاد چشم سیاهت گریستم ...

یا علی ...