سلام ، من برگشتم . نمی دونم دست پر یا خالی ، اینو زمان معلوم می کنه ...

با یکی از خادمای حرم گرم گرفتم . ازش خواستم یه خورده برام حرف بزنه . گفت از چی ، گفتم هر چی ، اونم از خدا خواسته انگار یه عمر بود با کسی حرف نزده بود ... شروع کرد به حرف زدن ، بعضی وقتا هم وسط حرفاش با اون چیزی که تو دستش بود و من اسمشو نمی دونم مردم رو راهنمائی می کرد ، بعضی وقتا هم فرو می کرد توی چش و چار اونایی که داشتن با موبایلاشون از حرم عکس می گرفتن . چیزای زیادی گفت ، دو تا چیز تو صحبتاش برام خیلی جالب بود :

گفت : خیلی از مردم میان اینجا ولی دلیل اومذنشون رو نمی دونن . گفت خونه ی پدربزرگها و مادربزرگها رو دیدی که شبای عید یا روزای تعطیل چقدر شلوغ میشه و همه دور هم جمع میشن ... اینجور جاها هم برای ما مسلمونا حکم همینو داره ، یعنی جایی که اونجا دور هم جمع بشیم تاحال و هوامون عوض بشه و خیلی چیزارو که یادمون رفته مرور کنیم ...

گفت : معجزه همه جا هست ، فقط باید ببینی ، اینجور جاها فقط وسیله ی دیدن معجزه ی خدا هستن ، هر کسی به اعتقادات خودش ... یکی رو موسی شفا میده ، یکی رو عیسی ، یکی رو حضرت ابوالفضل ، یکی رو امام رضا ... یکی هم مثه من هیشکی شفا نمیده ( این آخری دیالوگه خودم بود ) .

چیزای زیادی دیدم از بچه ای که به زور از بالای جمعیت می چسبوندنش به ضریح که بوسش کنه تا پدری که دو تا بچه ی دوقولوش رو زده بود زیر بغلش و خودشو می کوبید به جمعیت تا بره جلوتر ... از کسایی که با ویلچر اومده بودن و توی چشاشون می شد حسرت بوسیدن ضریح و دست کشیدن به اون رو دید تا کسایی که یواشکی سرک می کشیدن اون طرف و توی چشاشون پر از حسرتهای دیگه بود ...

از اونجا که نمی شد توی وبلاگم نخودچی کیشمیش پخش کنم براتون چند تا عکس سوغاتی میذارم ولی خوب دوربینه موبایلم زیاد کیفیت نداره ، شرمنده ...

ببخشید دیگه ، قابلی نداشت ... به زودی با تکمیل شده ی شعر پست قبل به روز می شم . یا علی ...